^picktan^

Audition Nippon Fever Fest by Mainichi & Siam Center 190508 เสียใจแต่ดีใจโคตรๆ

วันนี้  ขอเปลี่ยน ฟีลหน่อยแล้วกัน ใครอยากอ่านฟิคบ้าง  ยกมือขึ้นนน
ฟิคยาวโคตรๆนะฮ้า~  (และดูจะเหมืนบันทึกประจำวันมากกว่านะฮ้า~ 55)

Fic : การเดินทางของ D.FireZ และ @ Audition Nippon Fever Fest by Mainichi & Siam Center 190508

ฉันเดินทางมาไกล  เพื่อทำตามความสิ่งที่ใจถามหา...
ฉันไม่สนว่าหนทางจะโรยดวงกลีบกุหลาบ  หรือว่า  จะมีแต่เกล็ดเลือดแข็งจนเกราะติดถนน
ฉันไม่สนว่ามันจะถูกหรือผิด   แต่  ฉันก็จะทำ

คืนวันที่ 14 พ.ค. 2551
ฉันเก็บข้าวของ  เตรียมสัมภาระ  เพื่อที่จะเข้าเมืองกรุง  มีของหลายอย่างที่ฉันต้องเตรียม  ฉันต้องทำตัวให้พร้อม  เพื่อที่จะไม่มีเหตุขัดข้อง 

เพราะ  ฉันมีทีมงานที่จะช่วยเหลือฉัน  และเข้าใจในสิ่งที่ฉันทำ  และพร้อมจะร่วมลงมือกับฉันเสมอ  เขามีสิ่งที่ใจโหยหาเช่นเดียวกับฉัน

เช้าวันที่ 15 พ.ค. 2551
ฉันมาถึงรุ่งอรุณ  มีเรื่องวุ่นวายต้องทำ  มากรุงเทพ  แล้วจะมาหายใจทิ่งก็คงจะไม่ได้  เกรงว่า  จะได้เข้าๆออกหลายต่อ ฉะนั้นมาครั้งเดียวก็ต้อง  ให้มีผลประโยชน์สูงสุด

แต่กลับกลายเป็นว่า  พอไปถึงบ้านที่กรุงเทพ  โยนสัมภาระ  วางข้าวของลงพื้น  โน้มตัวลงพัก  ก็โดน กฏแรงดึงดูดของนิวตัน  ดูดไว้  ลุกไม่ขึ้น...  ยาว  ตั้งแต่ 6 โมงเช้า  ไปยันเที่ยงเลย

ช่วงบ่ายฉันไปพบกับ  ทีมงานที่ว่า  นั่นก็คือ สมาชิกวง D.FireZ วงโค้พเวอร์ที่เขาและฉันร่วมมือกันสร้างขึ้นมา  ชื่อของเขาคือคริส

น้องชาย ที่  มีจิตใจไร้เดียงสา  เซ็นซ์ซิทีฟ  ละเอียดอ่อน  ทำให้มองเห็นสิ่งที่บางคนมองไม่ค่อย  และมีความคิดกว้างไกล  เราทำงานร่วมกันมา  ก็เกือบจะสองปีได้แล้ว  คุยกันรู้เรื่อง  โชว์ของเราจึงมีคุณภาพมากที่สุด  !

เราคุยกันและซ้อม  วางแปลน วางลาร์น  วางทุกอย่าง ตั้งแต่  เทค  เพลงขึ้น  การต่อยอด  ฟีลอารมณ์พร๊อบ  และ  เกส  ทุกอย่างรวดเร็วมาก  ภายในเวลา 1 ชั่วโมงกว่าๆเกือบสองชั่วโมง  ...

แต่เวลาก็ไม่เคยรอใคร  ผ่านไปก็เกือบ หกโมง เย็นได้แล้ว  เวลาของวันนี้จึงหมดแค่นี้

วันที่ 16 พ.ค. 2551
ตื่นเช้าขึ้นมา  ด้วยอารมณ์ที่ยังคงมุ่งมั่นและหมกมุ่นอยู่กับโชว์  การแสดง  ที่จะต้องให้ออกมาดีที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ 

ฉันเปิดคอมพิวเตอร์  เช็คเมลล์  คริสออนเอ็มและ  บอกมาว่า

C - "ป1? และ ป2? ไม่เต้นแล้วนะ  และ ก? ก็ไม่เต้นแล้วด้วย"
PT-"???  ได้ไง  แบบนั้นได้ไง  เกิดอะไรขึ้น  ทำไมหละ"
C - "ป1? เค้าว่าเค้ามาเต้นไมได้ เค้างานเยอะแล้วไง  ถ้ารับงานวงเราเข้าไปด้วย  ก็จะเป็น 3 งานซึ่งเค้า  ไม่ไหว  ส่วน ป2?  พอ ป1?ไม่เต้นเค้าก็ไม่อยากจะเต้นด้วย"
PT-"งานอะไร  ทำไมหละ  งานเราพี่ก็บอกเค้าไปตั้งนานแล้วนิ"
C - "งานของSWS?อ่ะ  มันงานใหญ่  เค้าต้องเต้นไง  และก็งานโชว์อีกงานนึง"
PT-"งานของ SWS? มีเมื่อไหร่"
C - "18 เดือนหน้า"
PT-"ตั้ง 18 แค่ปลีกเวลามาแค่ 2 วัน ไม่ได้เหรอ 18 มันก็อีกตั้งนาน"
C -  "เค้ามาช่วยเฉยๆไง  เค้ารัก SWS? มากกว่า  เค้าไม่ได้รัก KOda เค้าไม่ใช่ เด็กโค้พ ตั้งแต่แรกอยู่แล้วไง  พองานนั้นมา  เค้าก็ทิ้งเราเลย"
PT-"แค่ 2 วันแค่นี้หนะนะ  ซ้อมนั่น  ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก  ถ้าคิดจะเอาแค่ SWS? ก็ทำงานที่นั่นไปจนตายไปเถอะ  งานที่ไม่มีอนาคต  ถ้าคิดจะเอาของง่ายๆ หยิบจับง่ายๆมันก็ได้แค่นั้นแหละ"
C -  "พี่ต?ใจเย็นๆ"
PT-"ปลีกมา 2 วันก็ไม่ได้จริงๆอ่ะ"
C - "เค้าบอกว่าไม่ได้ เดี๋ยวก็ต้องซ้อมอีกแล้วเนี๊ยะ  ส่วนก? ก็ไม่มีเงินจะออกมานอกบ้าน"
PT-"งั้น  เราก็ไปซ้อมบ้านเค้า  พี่กับคริสออกตังค่ารถให้เค้าอ๊ะ"
C - "- -" แรงมาก ไม่ได้อยู่ดีแหละ วันนี้เอาไงจะซ้อมรึเปล่า"
PT-"งั้นเดี๋ยววันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนแล้วกัน  เดี๋ยวพี่จะลองโทรขอความช่วยเหลือก่อน  อยากจะลองดูให้มันถึงที่สุด  ถ้ามันไม่ได้จริงๆค่อยไม่ออดิชั่น"

ฉันงุนงงและสับสนมาก  ทำไมงานที่ฉัน ตั้งใจ ไว้ รอคอยมานาน และคิดว่า  พวกน้องๆ  เค้าก็คงจะคิดเหมือนกัน  ฉันบอกรายละเอียด  สถานที่วันที่  รวมทั้ง ส่งเพลงให้กับน้อง ป? ก่อน คริสอีก  ทั้งๆที่ฉัน  เองก็อุตส่าตั้งใจมาจากขอนแก่น  ระยะ ทางซึ่งไม่ได้  ไกลอะไรเลย  เพียงแค่ 445 กิโลเมตร 

ฉันมาทำอะไร  ?  ฉันมาเพื่อตัวฉันเอง  มาเพื่อ พวกเขา  มาเติมเต็มชีวิตซึ่งกันและกัน  เขาไม่คิดเหมือนฉัน  แล้ว  ทำไมหละ  ?  คำถามมากมาย  เกิดขึ้นในสมอง 

ฉันหยุด  นิ่ง  คิดวนไปเวียนมา  เวลาผ่านไปได้ 5 นาที  จากนั้นก็  หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรไล่ไปตั้งแต่  เพื่อน  ต่างวงซึ่งเป็นพันธมิตรกัน
เพื่อนที่ได้ดีจนได้เป็นดารา หาเครื่อข่ายให้  เพื่อในสมัยมัธยม  ลิงค์ไปมากมาย

ฉัน  โทรศัพท์  อยู่ประมาณ 2 ชั่วโมง เศษ  ลิงค์ไปมา  จนได้คนครบ 5 คน

เสร็จแล้ว  ทุกอย่างเสร็จสิ้น 

ฉันอาบน้ำแต่งตัว 

ออกนอกบ้าน  ไป  เซ็นทรัลปิ่นเกล้า  ไปร้านเปียโนเฮ้า  ไปดูเปียโน 

และก็กลับบ้าน หมด 1 วันของฉัน

วันที่ 17 พ.ค.2551
คริสและเอเอ ไปออดิชั่นที่งานเอลจี  เป็นกำหนดการของวันนี้  ส่วนฉัน  จะไปดูเปียโน

ฉันตื่นเช้ามา  พ่อของฉัน  พาฉันไปขึ้น  เกาเหลาตอนเช้า  และพาฉันไปวัด  ไปหาพี่ชาย ที่ทำงานเป็นอาสาสมัครชั่วคราวที่วัด 

ฉันคุยเรื่องกำหนดการว่าจะไปดูเปียโนกับพ่อ  และพี่ชาย  พี่ชายเองก็ชอบเล่นเปียโน  จึง  ขอติดตามไปเลือกเปียโนด้วย

วันนี้  ฉันไป  ร้านเปียโน City เป็นอันดับแรก  ที่นี้เปียโนยังไม่ค่อยเยอะ  ที่ถูกใจส่วนใหญ่ก็จะ  โดนจองและโดนขายไปซะหมดแล้ว  มีเปียโน Apollo ที่เก่าแก่ทำจากงาช้าง  ถูกใจฉัน  แต่ว่าสภาพก็บ่งบอกความแก่ อาจจะใช้การไม่ได้นาน ฉันจึงลาเจ้าของร้านผู้ใจดี  และไปร้านเปียโน peterson แทน

>>>>>จากแจ้งวัฒน เดินทาง  ไป พร้อมพงษ์  คนละซีกโลกได้  การเดินทางส่วนใหญ่จะอยู่บนท้องถนนที่ฝนตก

อารมณ์ของคนกรุงเทพ  ที่ต้องนั่งรอ  หายใจทิ้งเสียเวลาไปวันๆ

เคยมีคนบอกว่า เด็กกรุงเทพได้เปรียบเด็กบ้านนอก  เด็กต่างจังหวัด

แต่ที่ฉันมาสัมผัส  ทุกวัน

ฉันคิดว่าไม่...  เด็กกรุงเทพ  เสียเปรียบเด็กต่างจังหวัดเกือบจะทุกด้านเลย

เวลาของพวกเขาส่วนใหญ่  หมดไปกับท้องถนน  ซึ่งถ้า  เอามาบวกลบ กันแล้ว  อาจจะ เป็นเวลา ประมาณ  4-5 ชั่วโมง ที่ใช้เดินทางอย่างเดียว

ลองคิดดู  4-5 ชั่วโมง  ใน 24 ชั่วโมง  ถือว่าเยอะมาก

ถ้า  เราซึ่งเป็นเด็กต่างจังหวัด  เห็นข้อได้เปรียบของเวลา  ที่เด็กกรุงเทพเสียไป  เราได้เปรียบเขาเยอะมาก  เราสามารถฝึกตน  ฝึกร้องเพลง อ่านหนังสือ ฝึกภาษา เล่นดนตรี ได้มากกว่าเด็กกรุงเทพถึง 4-5 ชั่วโมง

และยังรวมไปถึงด้านเงินและการครองชีพ  ซึ่งค่าใช้จ่ายสูงมาก  ตั้งแต่เดินออกจากบ้านมา ก็ต้องเสียเงิน 10 บาท ค่ามอไซด์รับจ้าง  ค่ารถเมย์  ค่ากับข้าวที่แพงเกินจริง  ค่าหยอดกระป๋องขอทาน  และหลายๆอย่าง

ซึ่งถ้าเทียบกับ เป็นเด็กต่างจังหวัดแล้วเสียค่ารถเข้ามากรุงเทพเพื่อทำกิจกรรม...

ค่ารถมากรุงเทพ  ยัง  ใช้น้อยกว่า  รายจ่ายที่คนกรุงเทพ  ใช้ๆกันทุกวัน

แต่...  คนทั่วไป  ก็ยัง  มองไม่เห็นค่าของเวลาอยู่ดี...

ยังเห็นเงินสำคัญกว่าเวลาอยู่ดี.....

<<<<<<<<<

ร้านเปียโน ปีเตอร์สัน  เป็นร้านที่ฉันคุ้นเคยดี  เพราะเคยมาเมื่อปีที่แล้ว  คิดจะซื้อเปียโน  แต่ตอนนั้น  คุณพ่อ  ยัง  ไม่ค่อยอยากจะให้ซื้อ เพราะว่า  เป็นเงินทุนก้อนมหาศาล  ซึ่งครอบครัวของฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยมหาศาล   จึงเป็นเหตุให้ฉันยังไม่ได้ซื้อเปียโนไปเมื่อปีที่แล้ว

แต่เหตุที่ทำให้พ่อของฉันซื้อเปียโน ให้ฉันในปีนี้  กู้หนี้ยืมสินมาซื้อให้ฉัน  ก็เพื่อ  เป็นสิ่งที่จะทำให้ฉันใช้  เพื่อเป็นเครื่องมือเลี้ยงชีพ  ในภายภาคหน้า  เมื่อฉันเลือกเส้นทางชีวิตของฉันแล้ว  และได้เข้าใจชีวิตมากขึ้น  ฉันก็สามารถ อธิบายถึงเหตุผล ความจำเป็นที่จะซื้อให้ฉันได้  และพ่อก็เข้าใจ ฉันโชคดี  ที่ฉันได้มาเกิดเป็นลูกท่าน และเกิดมาในศาสนาพุทธ  ฉันโชคดีจริงๆ

ร้านนี้เจ้าของร้านกับฉันค่อนข้างจะ  รู้จักกัน  และคุยกันมาก่อน  เราซื้อเปียโนได้ในราคาเดิม  แต่เปียโนที่ใหม่กว่าเดิม...  สวยกว่าเดิม
และมี  สวัสดิการดีกว่าเดิม

พี่ชายฉัน ตื่นเต้นมาก ที่ได้จับ เปียโน  ตัวละ ล้าน  !!!

พี่ชายฉันเล่นเปียโน จน อิ่ม !!!

เราจองเปียโน  ทำสัญญาซื้อขาย 

และพวกเรา  ก็กลับบ้าน

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น

"ตรู๊ดๆ"  เบอร์โทรของเพื่อนสมัยมัธยมโทรมา
N -"ต? เราไปเต้นด้วยไม่ได้แล้วนะ"  เพื่อนคนนี้ได้รับคำร้องขอจากฉันให้มาช่วยซ้อมและช่วยเต้น
pt-"ทำไมอ่า"
N -"พี่สาวเรา เค้าจะหย่ากับ แฟนพี่เค้า  เค้าจะให้ ไปเป็น  พยานในอำเภอ"
pt-"เวงกรรม  เคราะห์ซัดกรรมซ้ำ"

พ่อฉันขับรถแล่นไปเรื่อยๆ
จนไปถึงที่บ้าน
ฉันเปิดคอม  นั่งเล่น นั่งพิมพ์นั่งเปิดอ่านข่าวและกระทู้เรื่อยไป
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  อีกแล้ว

"ตรู๊ดๆ" เบอร์โทรของคริส  สมาชิก วง D.FireZ
C - "พี่ต? ป2? ไม่มาเต้นแล้วอ่ะ"
pt-"ห๊ะ  ไหนบอกว่าจะเต้นไง"
C - "เค้า  อะไรของเขาก็ไม่รู้  เขา  ติดกับป.1 อ่ะ คือพอ ป.1 ไม่เต้น ป.2 ก็ไม่อยากจะเต้นอะ  แล้วเค้าก็ว่า เค้ามีธุระ อะไรของเขานั่นแหละ  แล้วก็ว่า  วันเดียวมันคงไม่ทันหรอก  เขาว่างั้นอ่ะ"
pt-"..."
C - "พี่ต? เป็นไร  อย่าเงียบดิ"
pt-"...  ทำไมหละวะ  อยากได้เสื้อก็มีให้แล้วไง  "
C -  "เฮ้ยพี่ต?  ร้องไห้ เหรอ"
pt-"..."
C -  "อย่าร้องดิ เดี๋ยว C? ร้องด้วย"
pt-"...พี่ทำอะไร  พี่ไม่เคยหวังผล  อะไรพี่ก็ทำเต็มที่  พี่คิดว่าเขาจะคิดเหมือนพี่  ก็บอกกันแล้วอะ  ถ้าไม่ก็จะได้ไม่ต้องมา  พี่จะถ่อมาทำไมจากขอนแก่น"
C -  "...น่ามันไม่ใช่ความผิดของพี่หรอก  มันเป็นความผิดของ ป2เว้ย มันอะชุ่ย รับเรื่องแล้วก็รับๆ  ไปอ่ะ  แล้วพอ  ทางโน้นมาก็ทิ้งเราเลย  เฮ้ยพี่ต? เจอพี่ T? ของงาน เจเทรนเว้ย  อยู่ตรงหน้าเนี๊ยะ  เอาไงจะออเปล่า  จะได้ฝากบอกพี่เขาไปเลย"
pt-"...  ไม่รุ้อ๊ะ  พี่ไม่อยากออแล้ว  ไม่ออพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องซ้อมแล้ว จะเข้าวัด"
C -  "C? เห็นใจพี่นะ  เว้ย แล้วC? เองก็อยากเต้น C? จะเลิกโค้พโคดะแล้วไง  แล้วพี่เองก็มาไกลด้วย"
pt-"...พี่ม่ายรู้  เหลือ 3 คน จะรอดมั้ยมั้ยหละ"
C - "3 คนได้ป่าวพี่ T?"
พี่ T? ณ เจทรน -"ได้สบายมากไม่เป็นไร"
pt-"...  งั้นก็ไปออนั่นแหละ  3 คนก็ 3 คนนี้แหละ  วันเดียวก็วันเดียว  โชว์เราต้องเริ่ดหรูอลังการที่สุด  ไม่ผ่านก็ช่างหัวมัน  เต็มที่  มาแล้วก็มา"

วันนึงของฉันหมดไป  กว่าจะหลับก็  ตี1 ตี2 ฉันปวดตามากเลย

วันที่ 18 พ.ค. 2551
ฉันนัดกับน้องใบเตยไว้  ที่อนุสาวรีย์ตอน 10 โมงเช้า  แต่พ่อของฉันก็ลากฉันไปทำธุระเรื่องการจ่ายเงินค่าเปียโน  กว่าจะไปถึง ที่ซ้อม ก็เกือบบ่าย 2

เราซ้อมเพลงการแสดงโชว์  เวลา กว่า 5 นาที  เราใช้เวลาซ้อมทั้งหมด  ไม่รวม  เวลา  อู้  เป็นเวลาประมาณ 3 ชั่วโมงติดต่อกัน

แต่ถ้ารวมเวลาทั้งหมดแล้ว  เราซ้อมตั้งแต่  บ่าย 2 โมง - 6 ครึ่ง
เราเต้นได้หมด  และพร้อมกัน 

พวกเรากลับบ้านด้วยความเหนื่อยแบบมากมาย  เหนื่อยกว่าการเล่นเวท  การออกกีฬาทุกชนิด  เหนื่อยแต่ก็ยังพบรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของพวกเรา  ไม่มีใครรู้  ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น  แต่  วันนี้ต้อง  ดีกว่าเมื่อวาน 

นอนหลับ  และตื่น  เรื่องร้ายจงหายไป  คืนนี้เป็นคืนที่หลับสนิดมาก...  คงเป็นเพราะ  ความเหนื่อยจากการซ้อมสินะ

วันที่ 19 พ.ค. 2551
พวกเราไปนัดแต่งตัวกันณ ที่ซ้อม  ซ้อม  2 รอบ  พวกเราก็แต่งตัว  ฝนก็ตกลงมา  สร้างความเย็นใจให้กับหัวใจที่  ร้าวราน...

มีคนกำลัง อกหักรักคุดอยู่ที่นี้...

พวกเรานั่งรอรถเมย์ที่ป้ายรอเมย์ท่ามกลางสายฝน  ท่ามกลางความเย็น  และสายฝนที่โปรย  จิตใจที่ตื่นเต้นว้าวุ่น และ  ใครบ้างคนที่กำลังอกหัก  แต่ฉันกำลังฮึกเหิม  นึกถึงเวที...

ฟ้าเป็นใจพร้อมกับ  รถ  เหมือนกับ  เมฆที่เปิดอ้าพร้อมๆกับประตูรถ 542  พวกเราขึ้นรถเมย์  ในเวลาที่ฝนหยุดตกพอดี 

ไปถึงงานแต่งตัว  กันที่ห้องน้ำชั้น 3 แต่งตัวนานมาก...  แต่แต่งหน้าคนละ 5 นาที  หน้าก็เลย...เละๆกัน

ลงไป  ก็พบว่ามาช้ากว่าคิว  เลยได้เต้นเป็นวงสุดท้าย (คิวอยู่วงที่ 29)  ได้เต้นเป็นวงที่ 30 เป็นวงปิดที่

ชนะใจคนดู  ชนะใจโค้พ เวอร์  ชนะใจกรรมการ(? )  ชนะใจนักท่องเที่ยว  ชนะใจใครบางคน  แต่ไม่ชนะใจ  ...  เพียงคนๆเดียวเท่านั้น 

ผลที่ออกมา... 

ไม่ผ่าน  !!

ใช่ไม่ผ่าน  คุณฟังไม่ผิดหรอก...

เหตุผลคงมีอยู่ไม่เยอะ  ก็คงแค่ ไม่ชนะใจคนๆนั้น  คนที่ไม่เคยอยากให้เรามาโผล่อยู่ในงานของเขา  คนที่เป็นผุ้ใหญ่ แต่คอยขัดแข้งขัดขาคนอื่น  คนที่  ไม่สนใจ  ทางมาขวางทาง  เด็กของเขา

คุณคงจะกำลังคิดว่าเราเลือกงานผิดไม่ตรงคอนเซ็บ

มันก็อาจจะใช่

แต่จริงๆแล้ว

เราไม่ได้เลือกงานผิด 

ถึงเราจะออดิชั่นไม่ผ่าน  ผลที่ได้มันมากมายมหาศาล  มากกว่าการได้ออดิชั่นผ่าน  การดิชั่นผ่านคืออะไร?  มันก็คือการได้เต้น  อีกรอบ นึง  ซึ่งเราก็ได้เต้นแล้ว  จะรอบไหนมันก็คือเต้น  ฉะนั้นเราจึงทำอย่างเต็มที่  เต็มกำลัง  แม้จะไม่ผ่าน  ก็ไม่เป็นไร...

คนดู  แรงใจ  เพื่อนๆชาวโค้พ ที่ร่วมกรี๊ดและก็หัวเร๊าะ  จน นอนกลิ๊งเหมือนกับแมงสาบโดนไบก้อน  ขี้มูก น้ำหูน้ำตาไหลพราก 555 แรงมากเพื่อนๆ  ชาวต่างชาติที่เข้ามาพูดคุย  ขอถ่ายรูป  ช่างกล้องที่ถ่ายรูปมากมาย จนราวกับว่าพวกเราเป็นคอสเลเยอร์ชื่อดังแต่งคอสมางาน  รอยยิ้ม  เสียงหัวเร๊าะที่ปรากฏบนใบหน้ากรรมการ  ทุกอย่างมันก็เพียงพอแล้ว

แต่... สิ่งที่มีค่ามากกว่านั้นคือ

"ใบแนะนำ  ของค่ายเพลงชื่อดัง  ค่ายหนึ่งในประเทศไทย  ซึ่งคุณก็รู้ว่าเป็นค่ายอะไร"

>>>>>>ใบแนะนำ  คืออะไร  ...  ถ้าใครได้ดูหนัง  หรืออ่านการ์ตูนโนดาเมะ  ก็จะพอนึกออก ตอนที่โนดาเมะไปแข่งเปียโน  เล่นดีมาก  แต่มาพลาดท่าเองเพราะซ้อมเยอะไป ไม่สบายทำให้  เพลงสุดท้ายเล่นไม่ได้  จนทำให้พลาดโอกาสชนะ  แต่กรรมการที่ไปตัดสิน  เห็ตแวว  จึงเขียนใบแนะนำ  ให้กับสถานที่  เรียนต่อ  ให้  โดยมีลายเซ็นกำกับว่ากรรมการคนนั้นเป็นใคร  และแนะนำว่า โนดาเมะ เป็นอย่างไร <<<<<

ช่าย  คุณฟังไม่ผิดหรอก...

"ค่ายเพลงงง   เห็นแววว " ค่ะ...

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

ขอจบฟิคเพียงเท่านี้นะ  อยากกรี๊ดดดดดดดด  ได้ทั้งเปียโน  ได้ทั้ง ...  กรี๊ดดด

ไปดูคลิ๊บกัน เดี๋ยวรูปมาทีหลัง  (คงอีกนาน  555  ตามไปไฮไฟเอาหละกัน  )

คลิ๊บถ่ายโดย เอเอ  ในคลิ๊บมีแต่คริส  เพราะลิมบอก เอเอว่า ให้ถ่ายรวมๆ  อยากดูรวมๆมากกว่า  อยากให้เห็นว่า  เต้นรวมมันพร้อมกันและอารมณ์  มัน ...  เหมือนกันหมด  ทีมเวิร์คที่สวยงามกว่าทุกๆครั้ง  คริส ไม่เวอร์  เกินไป  เตยก็ยิ้มหวานทั้ง  โชว์  เราก็เต็มที่  ทุกอย่างดูลงตัว

ขอขอบคุณ  แรงเชียร์และแรงใจ  ของทุกคน  ช่างกล้อง ตากล้อง ที่ทำให้วงเราแลดูเหมือนดังมากกกก  555  พี่ๆทีมงานที่จัดงานนิปปอนเฟส  คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วหละนะค๊า  และพี่... ที่มองเห็นแววและให้ใบแนะนำมานะคะ 

ฟิคเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

เป็นคนต้องมีความมุ่งมั่น  อย่าเป็นคนที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองตายทั้งๆที่ยังมีลมหายใจ  รู้จักว่า  โอกาสมีอยู่ทุกที่  ค้นหาในสิ่งที่รัก  และทำมันให้เกิน 100%  รู้จักคบเพื่อนดีๆ  และอย่าทิ้งเพื่อนดีๆของคุณ  เพราะคุณกำลังทิ้งโอกาสที่สำคัญที่สุดในชีวิต  และสุดท้าย  เป็นคนดี ทำตัวดี พูดดี  คิดดี  ทำบุญเยอะๆ  อุปสรรค์และขวากหนาม  จะค่อยๆทยอย  หายไป

ลาลับ  โคตรยาว  5555

ปล.  ตอนนี้อยู่ขอนแก่น  วันที่ 26 พ.ค. 51 ไปออดิชั่น งาน เจเทรนอีก  ไม่เข็ดค่ะ  ใครอยากไปดูไปเชียร์ก็ไปได้นะฮ้า~ อร๊างง~
ปล.  อีกเรื่อง  สดกันจังเลยอ่ะ  555  คิวๆร้องก็  นะ    ไรงี้ สดจริ๊ง  555  สมควรอยู่ไม่ผ่าน  555  สดเกิ๊น~
ปล.  สุดท้าย  ใครอ่านจบบ้าง  เม้นท์ซะ  555  เก่งมาก